60 (+1) van Texel 2013

Het is nu dinsdag 2 April, één dag na mijn ultra debuut en voel me wederom opvallend lekker met natuurlijk de nodige spierpijntjes. Maar het valt reuze mee.

Wat een ervaring was dit.

Om 09:00 uur ging ik met mijn schoonvader naar de start.
Hij zette mij daar af en bracht mijn fiets naar de finish zodat ik naderhand met mijn supporters terug kon fietsen naar het huisje.
Later zou mijn schoonvader mij op het parcours oppikken ter hoogte van km 22 na de twee stukken strand.

Aangekomen in het Koninklijke Nioz, omkleed en start locatie…er heerste een zeer ontspannen sfeer.
Men zat heerlijk met de beentjes uitgestrekt op de grond rustig te kletsen met elkaar.
De meeste hadden het, met diep respect, over de supersnelle 120 km lopers die al voorbij het keerpunt waren gekomen.

Na een korte uitleg en voorstellen van een paar snelle lopers en kans op parcoursrecord, gingen we van start.
Geen gehaast of stress….we gingen gewoon…onderweg.

Na een paar kilometer gingen we het strand op waar het deelnemersveld al gauw uiteen viel door het mulle zand op zoek naar de juiste loopplek en toen we de bocht omgingen naar het noorden van het eiland kregen we te maken met tegenwind wat behalve voor de bovenbenen ook zwaar was voor mijn schouders, ze werden al gauw stijfjes.
Op km 12 (bij mij bijna 13 door het zoeken naar het beste zand om op te lopen) mochten we het strand af.
En wie stond daar, als totale verassing voor mij, mijn moeder en haar vriendin. Stiekem waren ze al een paar dagen op Texel zonder dat ik dat wist… Onwijs leuk was dat !
Vlak daarna kwam ik mijn schoonvader tegen die op de fiets vanaf daar met me mee was gefietst, dat was ook een prestatie op zich.

Op bijna een km voor het einde van het tweede stuk strand , zag ik ze al van ver, kwam ik mijn eigen vrouw tegen, en natuurlijk heb ik haar een dikke kus gegeven (dat doen we gewoon met ultralopen). Ze stond daar samen met mijn schoonvader (vast hard gefietst) , schoonmoeder, zwager met vrouw en de twins. Wat een kick was dat !

1 km verder mocht ik het strand af, redelijk stijl omhoog door het mulle zand maar nog iets stijler naar beneden over klinkers. Hier kwam mijn opgedane trailervaring goed van pas.
Door de Nederlanden richting de Slufter was voor mij fysiek het zwaarst vanwegen de volle tegenwind maar ik had dat hele stuk heerlijk gelopen met de organisator van de ultra (veluwezoomtrail) die ik in Juni mag lopen, Jan Strijker.
Machtig mooi om met mijn voorbeelden, samen te mogen lopen.

Eindelijk zag ik de vuurtoren, helaas duurde het nog een aantal kilometers voordat ik er daadwerkelijk was.
Even voorbij de vuurtoren mochten we de dijk op en kregen we een flink stuk een stevige zijwind wat mij op het punt dat we wind mee kregen een goede kramp veroozaakt heeft in mijn linker hamstring. Even stilstaan en voorover hangen en rekken.
Mijn schoonvader stapte meteen af en begon rustig de hamstring te wrijven, dat hielp.
Even wandelen koppie leegmaken en weer oppakken. Meteen voelde ik de kramp weer opkomen maar dacht “nee vin nu niet meer, kom op”. En langzaam zakte het weg.

Na de marathon afstand hadden we eindelijk wind in de rug, en kon de ultra echt beginnen.
Helaas hadden de eerste 35 kilometers veel energie gekost en moest ik korter achtereen een gelletje nemen en daardoor dronk ik weer te weinig (wat ik sowieso beter moet leren doen) , wat misselijkheid veroorzaakte…dus wat doet dan een loper…juist cola, maar niet met prik.
Gelukkig was ik zo slim om een halve liter mee te nemen wat ik een dag van te voren al in een paar glazen had gedaan zodat het prik er af was.
Helaas was het niet genoeg en bleef ik misselijk, toch heb ik het voor elkaar kunnen krijgen om te blijven eten en heb totaal 12 gelletjes in kunnen nemen. Mijn planning was 9 gelletjes maar lichaam vroeg er om en dat besefte ik goed.

Het tempo tijdens het lopen was sneller nu, dan de eerste 30 km, echter wist ik van mezelf dat als ik eet of drink mijn hartslag omhoog ging en aangezien ik het gevoel had dat die al hoog geworden was moest ik gaan wandelen tijdens het eten en drinken om ergere misselijkheid te voorkomen.
Gelukkig had ik verder geen pijntjes en kon na het eten en drinken weer het tempo oppakken.

Ik wist dat ik nu alleen nog door het mooie dorpje Oosterend moest, daarna het haventje van Oude Schild en dan enkel nog De Hoge Berg en die deed zijn naam eer aan want dat wist ik uit mijn verkenningstocht van een half jaar geleden hier op Texel.
Op een gegeven moment gingen we de dijk af en een dorpje tegemoet, maar ik zag Oost staan op het bord en dacht dat klopt niet , dit moest een dorpje zijn met smalle straatjes en hele leuke huisjes echter was dat pas een kilometer verder.
Dat vondt ik mentaal even zwaar maar dat werd even later helemaal weggevaagd.

Eindelijk in het dorpje aangekomen liep ik tussen de leuke huisjes in de smalle straatjes en kwam achter mij, iemand aangelopen van (wat ik dacht) een estafette team aangezien zijn snellere tempo op dit gedeelte van het parcours. Hij had een fietser met zich mee, ik keek achterom en zag Mikel Knippenberg op die fiets , de zoon van Jan Knippenberg de geschiedenisleraar en pionier van het ultralopen waar dit rondje Texel van komt, het was zijn trainingsrondje waar wij onze wedstrijd op liepen.
Ik kon het op bijna 50km niet laten om hem een hand te geven en te vertellen dat ik door zijn vader aan ultralopen ben begonnen en dat deze wedstrijd juist mijn eerste ultra moest worden voor mij en dat ik zo zijn vader op De Hoge Berg zou groeten.
Op het moment van dit schrijven lees ik op Mikel zijn verslag ( verslag Mikel Knippenberg ) , dat hij over mij geschreven heeft.
Dit geeft me nu wederom een geweldig gevoel.

Ondertussen ben ik nog een keer mijn vrouw en me schoonmoeder tegengekomen en ook mijn moeder met haar vriendin. De begroeting van mij waren deze keren iets minder enthousiast dan daarvoor maar een kleine glimlach en duim omhoog kon er nog vanaf.

Toen zag ik de laatste verzorgingpost, welke vanaf het begin om ongeveer iedere 5 km stond met water, sportdrank, squeezy gels, fruit, cola en stapels met snelle jelle (ontbijtkoek).
De cola hadden ze zoveel mogelijk de prik vanaf gehaald echter na een voorzichtige nip tintelde me hele mond en moest ik het meteen uitspugen. Dan maar ff niks meer nemen en de laatste 5 km volhouden.
Toen besefte ik, dat het tijd was om af te gaan tellen. Want er kwam een bordje met 4km in beeld en ik wist dat met nog 3,5 km ik geholpen zou worden door de spirit van Jan Knippenberg, de man waardoor ik geinspireerd ben geraakt voor het ultralopen.
Waarom daar? Omdat dat punt heel dicht bij het graf van hem was waarop zijn schoenen nog altijd bovenop liggen.
Ja hoor ik bereikte dat punt en groet hem. Meteen daarop wordt ik toegeschreeuwd door 18 lammetjes, althans het waren er best veel.

Op nog 3 km te gaan zie ik een man staan met een blauwe bomberjack aan, ik vroeg aan me schoonvader “is dat Peter?” …wat kan iemand na 58 km nog op afstand mensen herkennen.
Ja hoor daar stond Peter met iphone klaar voor opname.
Wat een kick extra geeft dat als je weet wie er sowieso al zullen staan en dan verassen meer mensen je met support.

Op nog 1 km te gaan stond Peter weer met zijn camera, nadat hij me voorbij fietste.
Daarna fietste hij snel naar de finish terwijl hij nog keihard schreewde ” wat er ook gebeurd , NIET JANKEN….NIET….JANKEN”
Dat zorgde er juist voor dat ik onwijs moest lachen en een energieboost kreeg.

In de verte van de finishlaan zag ik mijn coach in haar witte jack juichend en schreeuwend “IN THE POCKET” , waarop ik de haakjes van me backpack los deed en met trots het DRV (Distance Runners Voorhout) logo op me shirt liet zien.
Langs mijn coach lopend gaf ik haar een high five en daar stond ook Steve, mijn clubmaatje die ook zonder dat ik het wist kwam naar dit geweldige eiland.
niet ver daarna stond mijn familie al juichend mij op te wachten waar ook nog even de tijd nam mijn kanjer Iris te zoenen, dankzij haar heb ik kunnen trainen voor deze wedstrijd en ook optimaal kunnen voorbereiden.
Paar meter voor de streep mocht ik ook nog bloemen en een texelse knuffelschaap in ontvangst nemen van mijn moeder om daarmee de eindstreep over te lopen.

Maar een eindstreep was dit niet, dit was een begin naar meer en zoals velen na een marathon hebben van ” eens maar nooit weer” had ik het gevoel, over twee jaar doe ik 2 rondes!!

20130402-214715.jpg

20130402-214726.jpg

20130402-214752.jpg

20130402-214802.jpg

20130402-214816.jpg

20130402-214831.jpg

20130402-214844.jpg

20130402-214856.jpg

20130402-225907.jpg

Advertenties

3 responses to “60 (+1) van Texel 2013

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: